De Uitdaging van Drijvende Visserijtuig
Voor een beschermd marien gebied zou een lijn op de kaart een wettelijke waarde moeten hebben. Het informeert de vissersboten waar ze niet naartoe kunnen. Het informeert de beheerders waar hun autoriteit begint. Het informeert de regeringen wat ze hebben beloofd te beschermen. Op de open oceaan kan deze lijn moeilijk te verdedigen zijn. Vissen zwemmen erdoorheen. Stromingen kruisen het. Plastics en verloren visserijtuig drijven naar binnen. Een reservaat kan gesloten zijn voor vissersboten en nog steeds de afval van industriële visserij ontvangen.
Een recent artikel in Science Advances toont aan hoe ernstig dit probleem is voor een breed gebruikt visserijtechnologie: de drijvende visaggregatie-apparaten, of dFADs. Dit zijn drijvende vlotten, vaak uitgerust met satellietboeien en echosondes, die helpen om tonijn en andere soorten te vinden en te vangen. Tonijn en andere soorten verzamelen zich rond drijvende objecten. Voor visbedrijven maken dFADs een mobiele en onvoorspelbare oceaan gemakkelijker te exploiteren. Voor beschermde gebieden creëren ze een ander probleem.
Waarom Dit Belangrijk Is
De impact van dFADs op beschermde mariene gebieden is aanzienlijk. Ze kunnen buiten een reservaat worden geïmplementeerd, naar binnen drijven, vissen verzamelen, wilde dieren verstrengelen, breken, zinken of naar de stranden en riffen worden gebracht. Dit kan allemaal gebeuren zonder dat een boot de grens overschrijdt. Bovendien worden de gegevens van de boeien meestal gecontroleerd door de visbedrijven, waardoor het voor beheerders moeilijk is om deze apparaten te monitoren.
De Wetenschap Achter dFADs
dFADs werken door het natuurlijke gedrag van vissen te exploiteren om zich te verzamelen rond drijvende objecten. Dit maakt het voor visvloten gemakkelijker om te vangen, maar creëert ook een risico voor mariene soorten die verstrengeld raken of per ongeluk worden gevangen. De drijving van deze apparaten naar binnen in beschermde gebieden kan leiden tot verlies van biodiversiteit en schade aan mariene ecosystemen.
Breder Kader
Het probleem van dFADs is niet geïsoleerd. Het maakt deel uit van een bredere kwestie over het beheer van beschermde mariene gebieden en de regulering van industriële visserij. Het gebrek aan transparantie en samenwerking tussen visbedrijven en beheerders van beschermde gebieden compliceert de implementatie van effectieve maatregelen om te voorkomen dat deze apparaten naar binnen drijven.
Wat Er Vervolgens Gebeurt
Er is een gezamenlijke inspanning nodig om het probleem van dFADs in beschermde mariene gebieden aan te pakken. Dit kan het implementeren van geavanceerdere trackingtechnologie, het creëren van strengere regelgeving voor industriële visserij en het bevorderen van internationale samenwerking om de oceanen te beschermen. Bovendien kan bewustwording over de impact van dFADs leiden tot veranderingen in consumptiepatronen en de vraag naar duurzamere visserijpraktijken.
Gevolgen en Perspectieven
De bescherming van mariene gebieden is cruciaal voor het behoud van mariene biodiversiteit en de gezondheid van oceanen. De drijving van dFADs naar binnen in deze gebieden is een aanzienlijke uitdaging die een gecoördineerde en effectieve aanpak vereist. Continue bewaking en onderzoek naar de impact van deze apparaten zijn essentieel om mitigatiestrategieën en bescherming te ontwikkelen.
Bron / Referentie
Origineel artikel gepubliceerd op Mongabay.