Onderzoeken onthullen hoe 'eeuwig chemicaliën' zich verspreiden over de Grote Meren en bij mensen terechtkomen
De eeuwig chemicaliën, ook bekend als PFAS, worden aangetroffen in alles, van kookpannen tot persoonlijke verzorgingsproducten. Ze zijn zo algemeen dat waarschijnlijk bijna de hele bevolking van de Verenigde Staten detecteerbare niveaus van deze eeuwig chemicaliën in hun bloed heeft.
Een nieuw onderzoek van de Universiteit van Notre Dame heeft geholpen om duidelijk te maken hoe PFAS zich kunnen verspreiden over ecosystemen en bij mensen terechtkomen. Het onderzoek, dat werd gepubliceerd in het tijdschrift Journal of Environmental Quality, analyseerde 42 jaar aan studies en combineerde bijna 2.500 monsters van algen, vissen, vogels en andere organismen om trends in de distributie van PFAS te identificeren.
PFAS zijn gerelateerd aan een reeks gezondheidsproblemen en zijn geïdentificeerd in humane weefsels, waaronder bloed, lever, nieren en longen. De bekende gezondheidsrisico's omvatten een vermindering van de vruchtbaarheid en een hogere prevalentie van bepaalde soorten kanker.
'Wat we vinden is dat de voedselketen zelf een voertuig is om deze chemicaliën van het ene organisme naar het andere over te dragen', zei Gary Lamberti, professor in de aquatische wetenschappen aan de Universiteit van Notre Dame en co-auteur van het onderzoek. 'Het is een meer holistische visie dan wat we eerder wisten.'
Het onderzoek richtte zich op zes van de meest geteste PFAS, maar er zijn meer dan 15.000 soorten PFAS, volgens de Nationale Gezondheidsinstituten. De onderzoekers identificeerden een dramatische daling in de afgelopen twee decennia van een PFAS bekend als PFOS, na een vrijwillige uitfasering door de industrie in het begin van de jaren 2000.
'Als we stoppen met de productie van deze chemicaliën, zullen ze uiteindelijk hun concentratie in de voedselketen verminderen', zei Lamberti. 'Dat is goed nieuws over hoe we deze chemicaliën kunnen beheren.'
Deze dalingen werden waargenomen in de lagere Grote Meren - Ontario en Erie - waarschijnlijk omdat deze gebieden de thuisbasis zijn van zware industrieën die deze chemicaliën gebruikten.
Er was echter geen significante daling van PFOS in de bovenste Grote Meren - Superior, Michigan en Huron - waarschijnlijk omdat deze wateren groter zijn dan de lagere Grote Meren. In tegenstelling tot de ondiepe meren van Erie en Ontario, die hun water elke 2 tot 7 jaar legen, kan het water in de bovenste Grote Meren 60 tot 170 jaar blijven.
Het onderzoek bevestigde ook dat deze chemicaliën in concentratie toenemen naarmate ze door de voedselketen reizen. Algen en planten hebben de laagste concentratie, volgens het onderzoek, omdat ze snel groeien en sterven. Maar roofdieren zoals zalm en arenden hebben de hoogste concentratie omdat ze een grote hoeveelheid prooien eten die PFAS accumuleren.
De gevaarlijke niveaus van deze chemicaliën in vissen hebben geleid tot waarschuwingen van overheidsfunctionarissen in het hele land over hoeveel stukken veilig zijn om te eten, waaronder in North Carolina, Wisconsin, Montana en Pennsylvania. Michigan, dat grenst aan 4 van de 6 Grote Meren, test vissen op PFAS sinds 2012 en publiceert jaarlijkse 'veilige vis'-gidsen.
'Als we de niveaus van PFAS in de voedselketen kunnen begrijpen, kunnen we het risico van het consumeren van deze potentieel giftige bronnen beter communiceren', zei Katherine Manz, professor in de milieugezondheid aan de Universiteit van Michigan, die niet deelnam aan het onderzoek.
Terwijl het gemakkelijk was om gegevens over PFAS in zalm, forel en sommige vogels te vinden, zei Lamberti dat informatie over 'minder glamoureuze vissen', ongewervelde dieren en algen moeilijker te vinden was.
De instrumenten om de reeks van deze chemicaliën te analyseren zijn nog in ontwikkeling, zei Vernon Lalone, CEO van Wave Lumina, een startup met hoofdkantoor in Michigan die een snelle testkit voor PFAS in water en bodem ontwikkelt.
'Het is als een kip-en-ei-situatie', zei Lalone, die niet deelnam aan het onderzoek. 'Je hebt een robuust en betrouwbaar analytisch instrument nodig om deze dingen te meten voordat je ze op bepaalde niveaus kunt reguleren.'
Lamberti zei dat er nog veel vragen zijn over hoe deze chemicaliën zullen veranderen in waterlichamen naarmate de temperaturen stijgen door de opwarming van de aarde, de veranderingen in de ijsvorming en de industrie nieuwe chemicaliën introduceert. Maar hij is optimistisch - zijn onderzoek toont aan dat wanneer eeuwig chemicaliën uit de productie worden verwijderd, de voedselketen ze uiteindelijk elimineert.
'Dat is wat we moeten denken over deze chemicaliën', zei Lamberti. 'Hoe kunnen we ze uit de productie verwijderen en vervangers vinden om het juiste te doen.'