Inleiding
De recente ratificatie van het Verdrag inzake Arbeid in de Visserij, 2007 (C188) door Indonesië is een historische mijlpaal voor de visserijsector van het land. De ratificatie wordt verwacht om de bescherming van de vissers te versterken, de arbeids- en leefomstandigheden op zee te verbeteren en de concurrentiepositie van de Indonesische zeevruchten op de internationale markten te vergroten, waar kopers steeds vaker conformiteit eisen met de arbeids-, mensenrechten- en duurzaamheidsnormen.
Het Belang van de Ratificatie
Een van de belangrijkste lessen die zijn getrokken uit de ratificatie van het Verdrag nr. 188 van de IAO door Indonesië, is dat de arbeidshervorming in de visserij een brede coalitie vereist die verder gaat dan de traditionele arbeidsactoren. Aangezien het verdrag de visserijsector rechtstreeks aangaat, was succesvolle belangenbehartiging afhankelijk van de actieve betrokkenheid van de visserijautoriteiten, visbedrijven, vissersorganisaties en andere stakeholders in de sector.
De vooruitgang van Indonesië werd gestimuleerd door een meer inclusieve driepartijenbenadering, die de samenwerking tussen de overheid, werkgevers en werknemers combineerde met belangenbehartiging en technische ondersteuning van maatschappelijke organisaties en internationale partners, waaronder Greenpeace, de Freedom Fund, de International Justice Mission en de Environmental Justice Foundation (EJF). Deze stakeholders speelden een cruciale rol bij het bewustmaken, het genereren van bewijs, het versterken van de betrokkenheid en het opbouwen van publieke steun voor de ratificatie.
Uitdagingen en Kansen
Gedurende de jaren hebben verschillende door de IAO gesteunde projecten een belangrijke impuls gegeven, waardoor het gesprek, het genereren van bewijs en de betrokkenheid van stakeholders over arbeidskwesties in de visserij werden gefaciliteerd. Een duidelijk proces van stakeholderkaart brengen hielp om de rollen en belangen van elke actor te identificeren, waardoor een strategischere belangenbehartiging en een grotere eigenaarschap van het ratificatieproces mogelijk werden.
Het Ministerie van Maritieme en Visserijzaken (MMAF) bleek een cruciale partner te zijn naast het Ministerie van Arbeid, waardoor werd aangetoond dat de arbeidsbescherming in de visserij niet kan worden bereikt zonder de samenwerking van alle stakeholders.
Conclusie
De ratificatie van het Verdrag inzake Arbeid in de Visserij, 2007 (C188) door Indonesië is een belangrijke stap naar verbetering van de arbeids- en leefomstandigheden van de vissers en naar de bescherming van de visserijhulpbronnen. Het is essentieel dat de stakeholders blijven samenwerken om de effectieve implementatie van het verdrag te garanderen en om de duurzaamheid van de visserijsector te bevorderen.
Bron / Referentie: Mongabay