Wat Er Gebeurd Is
In Sri Lanka, voor de jaren 1940 en de Groene Revolutie, verbouwden rijstboeren traditionele rijstvariëteiten, lokaal bekend als purana haal. Deze rijstvariëteiten waren robuust en hadden uiteenlopende voedings- en geneeskrachtige eigenschappen, maar werden vervangen door nieuwe, verbeterde rijstvariëteiten om een betere kwaliteit en hogere opbrengsten te behalen.
Karu Herath, een erfelijke rijstboer in het dorp Dunuwila, gelegen aan de grens van het Wasgamuwa National Park, in de districten Matale en Polonnaruwa, verbouwt erfelijke rijstvariëteiten al 27 jaar. Hij zei tegen Mongabay dat minder dan 30 variëteiten overgebleven zijn van de geschatte 2.500 erfelijke rijstvariëteiten die bestonden, een bewering die wordt ondersteund door rijstonderzoekers.
Waarom Dit Belangrijk Is
Het verlies van inheemse rijstvariëteiten en traditionele kennis van inheemse landbouwpraktijken in Sri Lanka heeft een aanzienlijke impact gehad op de biodiversiteit en voedselveiligheid van het land. De introductie van nieuwe, verbeterde rijstvariëteiten en fertilisatoren na de jaren 1940 leidde tot het verlies van veel inheemse rijstvariëteiten en het vergeten van traditionele landbouwpraktijken.
Herath volgt deze praktijk en verbouwt alleen tijdens het moessonseizoen. "Tijdens het droge seizoen laten we de bodem herstellen en verbouwen we erfelijke granen en peulvruchten, zoals kurakkan en mung", zei hij. "Dit haalt andere voedingsstoffen naar boven en vereist minder water dan rijst. Dit was het traditionele systeem van landgebruik, dat werd veranderd door de Britse kolonialisten".
De Mechanismen / Wetenschap Achter Dit
Het verlies van biodiversiteit in rijstvariëteiten is een ernstig probleem, omdat traditionele rijstvariëteiten unieke eigenschappen hebben die ze meer bestand maken tegen ziekten en ongunstige weersomstandigheden. De introductie van nieuwe, verbeterde rijstvariëteiten kan leiden tot het verlies van belangrijke genen die gebruikt kunnen worden om de weerstand tegen ziekten en droogte te verbeteren.
Bovendien is de praktijk van het verbouwen van erfelijke rijst tijdens het moessonseizoen en het telen van granen en peulvruchten tijdens het droge seizoen een voorbeeld van een traditioneel systeem van landgebruik dat biodiversiteit en voedselveiligheid bevordert. Dit systeem van landgebruik stelt de bodem in staat om te herstellen en vermindert de behoefte aan chemische fertilisatoren en pesticiden.
Breder Context
Het verlies van inheemse rijstvariëteiten en traditionele kennis van inheemse landbouwpraktijken is een wereldwijd probleem. Veel ontwikkelingslanden kampen met soortgelijke uitdagingen als Sri Lanka, met het verlies van biodiversiteit en de afhankelijkheid van verbeterde rijstvariëteiten.
Er zijn echter voorbeelden van landen die werken aan het behoud en de bevordering van inheemse landbouw. Zo heeft India een programma voor het behoud van traditionele rijstvariëteiten en bevordert het biologische landbouw en biodiversiteit.
Wat Er Gebeurt in de Toekomst
Het is belangrijk dat Sri Lanka en andere landen maatregelen nemen om inheemse landbouw en biodiversiteit te behouden en te bevorderen. Dit kan onder andere het opzetten van programma's voor het behoud van traditionele rijstvariëteiten omvatten, het bevorderen van biologische landbouw en het onderwijzen over het belang van biodiversiteit en voedselveiligheid.
Daarnaast is het essentieel dat regeringen en internationale organisaties inheemse boeren steunen en duurzame landbouw bevorderen. Dit kan onder andere het verstrekken van financiële, technische en capaciteitsopbouwbronnen voor inheemse boeren omvatten, evenals het creëren van markten voor inheemse landbouwproducten.
Bron / Referentie
Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op Mongabay.