Het Probleem van de Drijvende Tungarvennetten
Mariene beschermde gebieden (MBG's) kunnen de industriële visserij binnen hun grenzen verbieden, maar kunnen niet voorkomen dat visgerei dat elders is losgelaten, hun gebied binnendringt. Een nieuwe wereldwijde studie schat dat visaggregatie-apparaten (dFAD's) die door industriële tonijnvloten worden gebruikt, meer dan de helft van de mariene beschermde gebieden ter wereld beïnvloeden.
Sommige van deze apparaten reizen duizenden kilometers voordat ze zinken of op het strand terechtkomen, waar ze koraalriffen kunnen beschadigen, wilde dieren kunnen verstriken en kustgemeenschappen met de last van het verwijderen van afval kunnen belasten. Het onderzoek, dat in juni 2026 in Science Advances werd gepubliceerd, combineerde visserijgegevens, gepubliceerde onderzoeken, een online-enquête onder MBG-functionarissen en -deskundigen en follow-up-interviews om de wereldwijde distributie, strandingen en impact van dFAD's in MBG's te beoordelen.
Waarom Dit Belangrijk Is
De gevolgen van deze apparaten zijn niet alleen milieugerelateerd, maar ook sociaal en economisch. Kustgemeenschappen worden getroffen door de aanwezigheid van deze afval, die de toeristische en visserij-infrastructuur kan beschadigen en een risico voor de menselijke veiligheid kan vormen. Bovendien kunnen het verlies van biodiversiteit en de degradatie van mariene ecosystemen op lange termijn gevolgen hebben voor de gezondheid van de oceanen en de voedselveiligheid.
"We waren verrast om te ontdekken dat dFAD's meer dan de helft van de mariene beschermde gebieden ter wereld beïnvloeden en dat de gevolgen vaak plaatsvinden op duizenden kilometers van de oorspronkelijke visgronden", zei Boris Worm, co-auteur van het onderzoek en mariene ecoloog aan de Dalhousie Universiteit in Canada, in een e-mail aan Mongabay.
De Mechanismen Achter de Drijvende Tungarvennetten
dFAD's zijn drijvende platforms die door sleepnetvloten worden geïmplementeerd - industriële schepen die tonijn met grote netten omvatten - om tonijn (Katsuwonus pelamis), geelvintonijn (Thunnus albacares) en grote oogtonijn (Thunnus obesus) aan te trekken. Deze apparaten zijn uitgerust met satellietverbindingen en echoloodapparatuur die bedrijven in staat stellen om ze te volgen en de vispopulatie eronder te schatten.
Veel van deze apparaten worden echter later uitgeschakeld, verloren of verlaten, waardoor ze vatbaar zijn voor oceanische stromen en mariene beschermde gebieden binnen kunnen dringen.
Breder Kader
Dit probleem is niet nieuw, maar is door de toename van de industriële visserij en het gebruik van geavanceerdere technologieën om vissen te lokaliseren en te vangen, steeds ernstiger geworden. Bovendien hebben het ontbreken van effectieve regelgeving en internationale samenwerking het moeilijk gemaakt om oplossingen voor dit probleem te implementeren.
Eerdere studies hadden al aangetoond dat dFAD's in mariene beschermde gebieden aanwezig zijn, maar het huidige onderzoek biedt een bredere en gedetailleerdere kijk op de omvang van het probleem. Dit benadrukt de noodzaak van effectievere acties om de drijvende tungarvennetten tegen te gaan en mariene beschermde gebieden te beschermen.
Wat Er Nu Gebeurt
De resultaten van deze studie hebben belangrijke implicaties voor het beheer van mariene beschermde gebieden en de regelgeving van de industriële visserij. Het is noodzakelijk dat regeringen en internationale organisaties samenwerken om effectieve oplossingen te ontwikkelen en te implementeren om de drijvende dFAD's tegen te gaan en mariene beschermde gebieden te beschermen.
Daarnaast is het essentieel om het bewustzijn over het belang van de bescherming van de oceanen en de noodzaak van duurzame visserijpraktijken te vergroten. Onderwijs en bewustwording van kustgemeenschappen en consumenten zijn essentieel om gedragsveranderingen te bevorderen en de implementatie van effectievere beleidsmaatregelen te ondersteunen om de oceanen te beschermen.
Bron / Referentie
Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op Mongabay.