Inleiding
Bossen zijn natuurlijke koolstofputten. Maar naarmate herbebossing van verwoeste gronden een mondiale oplossing voor het klimaat wordt, blijft een hardnekkige vraag bestaan: hoe weten we hoeveel koolstof een bos opslaat? Onderzoekers beweren dat laseropnames van het aardoppervlak, of LiDAR, de efficiëntie van metingen van herbebossingsresultaten kunnen verbeteren.
De Rol van LiDAR bij Koolstofschatting
Een recent artikel in Ecological Solutions and Evidence vond dat laseropnames in Australië een verbetering boden ten opzichte van andere koolstofschattingsmethoden. LiDAR-instrumenten zenden duizenden kleine laserpulsen uit om complexe en gedetailleerde 3D-kaarten van de bosstructuur te maken, waardoor onderzoekers de hoeveelheid koolstof in bomen nauwkeuriger kunnen schatten.
Alexander W. Cheesman, coauteur van het artikel en senior onderzoeker aan de James Cook University in Noord-Queensland, Australië, noemt de technologie 'revolutionair'. 'Traditioneel veldonderzoek was sterk afhankelijk van handmatige metingen van de hoogte en diameter van een relatief klein aantal bomen. Maar laseropnames registreren de hele bosomgeving in 360 graden, waarbij elke stam, elke tak en de vorm van het bladerdak wordt vastgelegd', zei Cheesman in een virtueel interview met Mongabay.
Koolstofboekhoudmodel in Australië
In Australië is het Full Carbon Accounting Model (FullCAM) het belangrijkste instrument van de overheid om koolstof in de bodem en wortels (ondergrondse koolstof) en vegetatie (bovengrondse koolstof) te volgen. Het wordt gebruikt voor nationale rapporten over broeikasgassen aan de Verenigde Naties en om koolstofkredieten in het land te beoordelen via het Australische Koolstofkrediet Eenheidsschema (ACCU).
Uitdagingen en Perspectieven
Het gebruik van LiDAR voor koolstofschatting is echter niet vrij van uitdagingen. Vragen over de betrouwbaarheid en nauwkeurigheid van de met deze technologie verzamelde gegevens blijven bestaan. Bovendien kan de grootschalige implementatie van LiDAR voor bosmonitoring worden beperkt door factoren zoals kosten en toegang tot afgelegen gebieden.
Ondanks deze uitdagingen is het potentieel van LiDAR om koolstofschattingsmethoden te verbeteren aanzienlijk. Naarmate de technologie blijft evolueren, is het waarschijnlijk dat we een bredere adoptie van LiDAR in herbebossings- en koolstofmonitoringsinitiatieven over de hele wereld zien.
Conclusie
Laseropnames van bossen kunnen een krachtig instrument zijn om koolstofschattingsmethoden te verbeteren en herbebossingsinspanningen te ondersteunen. Het is echter cruciaal om de kwesties van betrouwbaarheid en nauwkeurigheid die met deze technologie samenhangen aan te pakken. Naarmate we blijven zoeken naar oplossingen voor de klimaatuitdaging, kan de adoptie van innovatieve technologieën zoals LiDAR een cruciale rol spelen bij het bevorderen van duurzame bosbeheerpraktijken.
Bron / Referentie: Mongabay